یكی از مهم‌ترین راه‌های برقراری ارتباط، صحبت كردن است و به افراد كمك می‌كند صمیمی شوند، اما اگر افراد نتوانند تعادل را در حرف زدن رعایت كنند، باعث ایجاد مشكل پرحرفی در روابط بین فردی آنها می‌شود.

گاهی ممكن است با افرادی برخورد كرده باشید كه از لحاظ شخصیتی بسیار پرحرف هستند و این مسأله باعث می‌شود ناخودآگاه بخواهید از دست آنها فرار كنید و ترجیح می‌دهید با آنها روبه‌رو نشوید. پرحرف‌بودن با خوش‌صحبت بودن تفاوت دارد. فردی كه خوش صحبت است در روابط اجتماعی، اطرافیان از او فرار نمی‌كنند و از مصاحبت با او لذت می‌برند، اما افرادی كه بیش از حد پرحرف هستند، باعث می‌شوند تا حوصله اطرافیان سر برود و مایل نباشند با آن فرد صحبت كنند.
در برخی افرادی كه دچار نوعی وسواس گفت‌وگو هستند، این رفتار به چشم می‌خورد. آنها صحبتی را كه با دیگران در میان می‌گذارند با تمام جزئیات بیان می‌كنند و در حین صحبت‌كردن می‌خواهند مطمئن شوند شنونده آنها برداشت اشتباهی از حرف‌ها نكند و در نتیجه شروع می‌كند و با جزئیات حرف می‌زند و با تفصیل تعریف می‌كند و می‌خواهد موضوع مورد صحبت برای طرف مقابل جا بیفتد.

همچنین در برخی افراد زمانی كه دچار اضطراب و بی قراری می‌شوند ممكن است به پرحرفی روی بیاورند و با حرف زدن خودشان را تخلیه می‌كنند كه این رفتار در خانم‌ها بیشتر به چشم می‌خورد. در افراد مبتلا به اختلال شخصیت دو قطبی نیز زمانی‌ كه در حالت شیدایی قرار دارند، دوره پرحرفی آنها افزایش می‌یابد و در دوره افسردگی كم حرف و ساكت می‌شوند. در برخی‌ها نیز پرحرفی به دلیل شخصیت ناپخته و توجه‌طلبی بیش از حد رخ می‌دهد.

پرحرفی در سنین مختلف می‌تواند مشاهده می‌شود و برای درمان لازم است ابتدا ریشه پرحرفی شناسایی شود. افراد وسواسی اغلب متوجه پرحرفی خود نیستند و در فرآیند درمان ممكن است مقاوت بیشتری از خودشان نشان دهند، اما در مورد افرادی كه دچار حملات اضطرابی می‌شوند، باید ابتدا ریشه اضطراب درمان شود. همچنین بهتر است بررسی كنید در چه شرایط و موقعیت‌هایی بیش از حد صحبت می‌كنید و برای درمان لازم است در محیط‌های مختلف فقط شما گوینده نباشید و شنونده بودن را نیز تمرین كرده و مخاطب خود را نیز دعوت به مشاركت و مصاحبت كنید.