یکی از موضوعاتی که باعث ایجاد اختلاف نظر بین والدین و فرزندان می‌شود، انتظارات مالی فرزندان است که بین شان رخ می‌د‌هد. این روزها شرایط اقتصادی فشار بیشتری را به خانواده‌ها وارد کرده و همزمان با پیشرفت فناوری و ارتباطات جهانی و افزایش آگاهی از برندها و امکانات، سطح خواسته‌ها و انتظارات کودکان و نوجوانان و حتی جوانان از والدین خود تغییر کرده است.
اولین موضوعی که مشوق تغییر انتظارات کودکان می‌شود، مقایسه کردن خودشان با شرایط دوستان و هم‌سن و سال‌هایشان است.

این انتظارها در مورد نوع پوشش، لوازم بازی ، تجهیزات الکترونیک، نوع تفریحات و… گسترده می‌شود و حتی با این‌که ممکن است از نزدیک با دوستانشان نباشند اما به‌راحتی می‌توانند داشته‌های یکدیگر و امکاناتی را که دوستان‌شان در اختیار دارند ، ببینند و آن را طلب کنند. حتی بعضا والدین نیز از این که امکان برآورده‌کردن خواسته‌های فرزندشان را نداشته باشند، دچار افسردگی و نارضایتی شوند. از سوی دیگر والدینی نیز وجود دارند که مدام در حال برآورده‌ ساختن خواسته‌های متفاوت فرزند یا فرزندان خود هستند.

اما احساس رضایت و خوشحالی در فرزندان آنها به‌صورت لحظه‌ای صورت می‌گیرد و خواسته‌های آنها پایانی ندارد. این موضوع باعث ایجاد دل نگرانی و تنش و دوری فرزندان از کانون خانواده شده و سرکشی‌ها، اعتراض‌های آشکار و پنهان و دلخوری در خانواده روز به روز شدت بیشتری یافته است.

باید توجه کنیم جملات والدین و مثال‌های آنها در مورد سبک زندگی خودشان نه‌تنها اثربخش نیست بلکه باعث می‌شود فرزند احساس دوری کرده و بگوید خانواده مرا درک نمی‌کند. در چنین شرایطی آنها خانواده خود را کنترلگر ، نامتعادل و ناتوان قلمداد می‌کنند. در نتیجه مقایسه دوران کودکی والدین با کودکی فرزندان بیشتر باعث ایجاد رنجش می‌شود و لازم است خانواده درمانی صورت گیرد و مشاوره‌های انگیزشی و متعادل به فرزندان داده شود تا از مقایسه‌های اشتباه و انتظارهای غیرمنطقی خارج شده و به سمت تلاش محور بودن و هدفمندی برای دستیابی به خواسته‌های منطقی خود حرکت کنند.