تیک در کودکان تاریخ : پنجشنبه، 20 آبان ماه ، 1389
موضوع : مطالب گوناگون


 

تیک در کودکان

تیک در واقع نوعی انقباض غیرارادی عضلانی می باشد که گاهی به صورت مزمن و گاهی بسیار زودگذر در کلام، حالت یا حرکت کودکان دیده می شود.

بقیه در ادامه مطلب:



 

تیک ساده در میان کودکان مدت کوتاهی به طول می انجامد و به ندرت بیشتر از یک ثانیه است و معمولا آنی می باشد و به هنگام هیجان رخ می دهد مانند (پرش گونه یا پلک) و گاهی ممکن است ترکیبی و در کنار یکدیگر اتفاق بیفتد مانند (پریدن یا گاز گرفتن) در حالت شدید تیک کودکان ممکن است با (دفع مدفوع) آسیب زا باشد (زدن و گاز گرفتن). تیک های حرکتی ساده و معمولی اغلب در کودکان عبارتند از: چشمک زدن، حرکت گردن، بالا انداختن شانه یا حرکت شکلک گونه صورت است. تیک های آوایی در کودکان گونه ای دیگر از تیک می باشند که به صورت صاف کردن گلو، سرفه، یا بالا کشیدن بینی به طور مرتب است.
این کودکان حتما باید تحت مراقبت و نظارت باشند تا به اشتباه منجر به بازی گرفتن و خنده و شوخی دیگر کودکان نگردد.
در میان کودکان پسرها بیشتر از دخترها به تیک مبتلا می شود و سن شیوع آن در میان هر دسته از کودکان، 7 تا 11 سالگی می باشد.
تحقیقات بسیاری صورت گرفته است که این تحقیقات نشان از دلایل عصب شناختی و عضوی در اختلال های تیک دارد. مادران بچه های مبتلا به تیک 5/1 برابر مادران بچه های بدون تیک در زمان بارداری مسایلی با عواقب بد را تجربه نموده اند ضمن اینکه علاوه بر عوامل ژنتیکی، عوامل غیرژنتیکی از قبیل استرس – حساسیت – نیز نقش بسیار مهم و موثری در بروز این اختلال را داشته است. در برخی از موارد متاسفانه علایم تیک توسط خانواده و معلمان کودکان درست درک نمی شود و در نتیجه سعی می کنند با تنبیه و تحقیر از علایم جلوگیری کنند و همین امر به تشدید بیشتر علایم و افزایش بیشتر استرس در ارتباطات بین فردی کودک منجر می شود که در صورت عدم کنترل می تواند به شدیدترین شکل متجلی گردد.

علایم تیک گذار در کودکان گونه های متعددی را شامل می شود و علایم بی شماری را در بر می گیرد و از نشانه های بارز آن می توان گفت:
الف. شروع آن قبل از 14 سالگی می باشد.
ب. تیک های گذرا بارها در طی روز، تقریبا هر روز و حداقل به مدت چهار هفته اما نه بیشتر از 12 ماه روی می دهد.
علایم تیک های مزمن
الف. شروع آن قبل از 18 سالگی می باشد.
ب. تیک ها در طی روز و تقریبا هر روز یا متناوبا در طول دوره های بیش از یک سال روی می دهند.
راه های درمان و پیشگیری از تیک کودکان
زمانی که بچه ها سعی در احساس تمرکز نسبت به چیزی یا انجام فعالیتی خارج از توان خود را دارند این گونه رفتارها از آنان بیشتر مشاهده می شود
جهت درمان تیک کودکان، مراقبت مداوم اهمیت دارد چرا که تمرکز والدین، معلمان و اطرافیان بر روی تیک کودکان، آن را افزایش می دهد. در این راستا لازم است تا زمانی که تیک در عملکرد فرد اختلال جنبی به وجود نیاورده است یا موجب آشفتگی هیجانی مشخص نشده، اعضای خانواده از تمرکز بر آن خودداری نمایند و معلمان این دسته از کودکان در محیط و فضای کلاس و مدرسه مراقب رفتار سایر همکلاسی های این دسته از کودکان باشند.

با ایجاد اختلال در عملکردهای اجتماعی، تحصیلی یا حتی شغلی لازم است ابتدا به همراه اقدام های آموزشی و حمایتی که موجب تغییر شکل نگرش ها در کودکان می باشد، روش های رفتار و ایجاد زمینه عادت زدایی گردد.

 بهترین و در واقع اولین اقدام جهت رفع تیک ها در کودکان، رفتار درمانی و روان درمانی می باشد. با توجه به آسیب هایی که تیک بر روی کودک از نظر روحی ایجاد می نماید و عکس العمل رفتاری دیگران را به تبع خود در بر دارد، حتما این کودکان تحت مراقبت و نظارت باشند تا به اشتباه منجر به بازی گرفتن و خنده و شوخی دیگر کودکان نگردد.

در مورد تیک های گذرا مشاهده شده که این اختلال در گذر زمان و به خودی خود درمان شده ولی به علت عوارض ثانوی به خصوص در رابطه با ایجاد تعامل و رویارویی با دیگران باید تحت نظارت، مراقبت و درمان واقع گردد تا مبادا منجر به قطع ارتباط کودک درخصوص ارتباط های فردی با دیگران باشد یا به گوشه گیری، انزواطلبی، کج خلقی و از دست دادن استقلال فردی کودک منجر گردد. هر چه نگرانی کودک از علائم خود بیشتر باشد این حالات تشدید می شود .لاز است توجه شود که در صورت مزمن شدن علائم و عدم کسب نتیجه کافی از روان درمانی حتما دارو درمانی انجام شود تا عملکرد های کودک بیش از این مورد تهدید و افت قرار نگیرد

اینکه دلیل ایجاد تیک‌ ها چیست و چه عواملی در ابتلای افراد به تیک‌ ها موثر هستند هنوز به درستی مشخص نیست ، با این حال به نظر می ‌رسد اختلالات مغزی و مشکلات زیست محیطی در ابتلا به آن موثر باشند . در این بین استرس هم نقش مهمی در تشدید این بیماری دارد .
واسطه‌ های شیمیایی مختلف و وراثت در ابتلای افراد به تیک موثر هستند . برخی از تیک‌ ها هم به دنبال عفونت‌ های خاصی ظاهر شده‌ اند که این امر حاکی از دخالت سیستم ایمنی بدن در بروز تیک‌ ها است . با توجه به شواهد موجود به نظر می‌ رسد علاوه بر عوامل روانشناختی عوامل زیست ‌شناختی هم در پیدایش این اختلال نقش موثری دارند .
تیک امری عادی است که همه انسان‌ ها به نوعی با آن دست به گریبان هستند ولی در بعضی از مردم این درگیری بیشتر از سایرین است .
تیک می ‌تواند دارای ریشه‌ های هیجانی باشد و فضای متشنج خانواده‌ ها باعث تشدید آن می‌ شود . معمولا افراد تحت شرایط خاصی دچار عدم تعادل در بخشی از سیستم عصبی ‌می ‌شوند که این امر باعث تشدید تیک در این افراد می‌ شود .
روش‌ های آرام‌ بخشی ، ‌آموزشی و دارویی از جمله روش ‌های درمانی تیک‌ ها محسوب می ‌شوند . البته در مورد تیک‌ های کوتاه ‌مدت لازم نیست خیلی نگران و حساس باشیم چون این تیک ‌ها بعد از مدتی از بین می‌ روند اما اگر تیک تا ماه‌ها و بیش از یک سال ادامه داشت باید برای درمان آن از یک متخصص کمک گرفت.
تعویض عادت یا همان جا به‌ جایی عادت یکی از راه‌های درمان و مقابله با تیک است . در این روش با کمک ‌آموزش‌ های خاصی فرد مبتلا را نسبت به احساس تیک حساس کرده و یک واکنش متضاد مناسب‌ تر را جایگزین رفتار تیک می‌ کنند.
محققان دانشگاه کالیفرنیا برخلاف دیدگاه رایجی که درمان با داروهای روانی را تنها درمان‌ موثر برای کاهش تیک‌ ها می‌ داند ، معتقدند درمان‌ های روانی- اجتماعی می ‌توانند جایگزین‌ های خوب و مناسبی ‌به جای مصرف صرف داروهای روانگردان باشند .






منبع این مقاله : مرکز مشاوره و روانشناسی
http://www.mehrnooshdarini.com

آدرس این مطلب :
http://www.mehrnooshdarini.com/modules.php?name=News&file=article&sid=75